Samenwerking met ouders en externe hulpverlening


23 april 2018
OinO-Advies

Geschreven door: Margje Reinders

Wanneer je merkt dat één of een aantal leerlingen extra ondersteuning nodig heeft, dan probeer je dat eerst zelf binnen je klas op te lossen. Dit doe je op basis van je eigen ervaringen en kennis. Op het moment dat je vastloopt, ga je in overleg met collega’s. Als dit niet de verbetering geeft die je hoopt, kun je samen met de intern begeleider een externe professional inroepen. In de tussentijd wordt er een gesprek met de ouders gepland om uit te leggen wat het probleem is. Een gesprek als dit gaat altijd gepaard met emotie, spanning en mogelijk nervositeit, bij jou maar zeker ook bij ouders. De samenwerking met ouders kan hierbij enorm onder druk komen te staan. In mijn werk heb ik gezien dat problemen nog groter worden als ouders onvoldoende deelgenoot zijn gemaakt van de zoektocht waar de leerkracht en collega’s al langere tijd mee bezig waren.

Er zijn echter ook situaties waarin juist de ouders zelf aandringen op het inzetten van een externe hulpverlener. Voor jou komt dit vaak onverwacht. Tijdens een tienminutengesprek komen ouders ineens op de proppen met vragenlijsten (die je snel moet invullen) en de mededeling dat er iemand in de klas komt kijken. De externe hulpverlener stelt een eigen behandelplan op waar jij verder niets meer van terug ziet. Omdat de ondersteuning wordt geboden door een instantie waar je nooit mee van doen hebt gehad, wordt samenwerking best ingewikkeld. De hulpverlener bepaalt wat er op welke manier wordt behandeld op een eigen locatie en zoekt niet in alle gevallen contact met de school. In veel te veel gevallen ervaren leerkrachten dat de hulpverlening helemaal buiten de school om plaatsvindt.
Maar wie heeft nu de regie?

Ik geloof er in dat de samenwerking tussen leerkracht en ouders de sleutel is tot het terugbrengen van de regie naar beide ‘opvoeders’. Ouders en de leerkracht hebben samen de verantwoordelijkheid voor het goed inzetten van ondersteuning. Het is belangrijk om met elkaar helder te hebben wat de verwachtingen zijn van het inzetten van hulp. De verbetering moet in de klas en/of thuis door het kind, de leerkracht en de ouders gemerkt worden. Dus zorg dat je samen aan zet bent en blijft; bespreek de wensen en verwachtingen met de hulpverlener. Ik weet heel zeker dat deze persoon graag wil bijdragen aan verbetering buiten de behandelruimte en van zeer grote toegevoegde waarde kan zijn.

Tips bij de samenwerking met ouders en externe hulpverlening:

  1. Betrek ouders in een vroeg stadium bij jouw zoektocht in het goed begeleiden van hun kind
  2. Schakel nooit een externe professional in zonder samen mèt ouders vast te stellen dat dit gewenst is
  3. Bepaal samen met ouders wat de verwachtingen en wensen bij de extra begeleiding/behandeling zijn.
  4. Bespreek deze verwachtingen met de hulpverlener. In veel gevallen wordt het behandelplan hier sterker van en ervaart iedereen dit traject als iets wat samen wordt gedragen.
  5. Geen ondersteuningsoverleg zonder de ouders, en ook niet zonder jou als leerkracht, jullie zijn degenen die bijdragen aan de ontwikkeling van het kind en de voortgang echt kunnen beoordelen!